Każda pora jest dobra na rower, ale padający śnieg w zimowym rozświetlonym na kolorowo Lublinie to bardzo zachęcająca mieszanka na pokręcenie się po mieście. Dlatego też zapraszam do Lublina zimą, ale także wiosną, latem i jesienią, bo naprawdę warto!
Na początek Podzamcze i prawosławna katedra pw. Przemienienia Pańskiego.
Podzamcze.
Dawna dzielnica żydowska, zrównana z ziemią po likwidacji getta w Lublinie w 1942 roku.
Po lewej stronie na Wzgórzu Staromiejskim bazylika o. Dominikanów, po prawej ul. Zamkowa i trakt łączący Rynek ze Wzgórzem Zamkowym.
Podzamcze.
Mniej znany widok na Wzgórze Zamkowe od stroni błoni będących obecnie łąką, a po planowanej przebudowie parkiem.
Podzamcze.
Bliżej ul. Zamkowej, przy dawnym klasztorze i kościele św. Wojciecha.
Wspinamy się na Wzgórze Zamkowe, gdzie dominuje imponująca bryła neogotyckiego więzienia z lat. 20-tych XIX wieku, zbudowanego na pozostałościach gotyckiego zamku królewskiego z czasów Kazimierza Wielkiego, przebudowanego następnie w stylu renesansowym za czasów ostatnich Jagiellonów.
Panorama na północną część Podzamcza ze Wzgórza Zamkowego, w oddali cerkiew prawosławna i teren dogorywającego dworca autobusowego PKS i Transpedu.
W oddali Stara Kalina, a po prawej Rondo im. Dmowskiego z flagą.
Dziedziniec zamkowy z dwoma najważniejszymi zachowanymi obiektami w Lublinie – romańskim donżonem z XIII wieku oraz gotycko-renesansową kaplicą pw. Trójcy Świętej z rusko-bizantyjskimi treskami z 1418 roku ufundowanymi przez Władysława Jagiełłę.
Kaplica Trójcy Świętej widziana z boku, dawniej na wysokości ogrodzenia biegła wschodnia część murów zamkowych, a sama kaplica była w nie włączona.
Powróćmy na chwilę na Plac Zamkowy, dawny Plac Zebrań Ludowych, który obecną formę przybrał w 1954 roku. Wcześniej było to centrum żydowskiego miasta z ul. Szeroką, obecnie jest brzydki parking z „Zamkiem” dominującym na szczycie Wzgórza.
Plac Zamkowy. Po remoncie narożnej kamienicy przy styku ul. Kowalskiej, ul. Podwale i ul. Zamkowej z Placem Zamkowym miejsce nabrało niezwykłego uroku.
Ul. Zamkowa i latarnia pamięci, pamięci po mieście żydowskim którego już nie ma.
Za nią kościół św. Wojciecha w którym znajdują się ołtarze przeniesione tam z kaplicy Trójcy Świętej.
Jedno z najpiękniejszym ujęć Lublina to widok Starego Miasta z ul. Zamkowej.
Kto zna to miejsce i oglądał „Prawdziwy ból” uśmiechał się lekko, gdy bohaterowie filmu szli i szli tą uliczką, gadali i gadali, tak jakby miała z pół kilometra długości 😉
Brama Grodzka, obecnie nie przypomina dawnej bramy z XIV wiecznych murów miejskich, na co wpływ miała m.in. przebudowa z końca XVIII w. To miejsce to kiedyś faktyczna, a obecnie symboliczna granica pomiędzy miastem chrześcijańskim w murach, a miastem żydowskim.
Na Placu po Farze jest ładnie zielono, ale niestety tylko na czas świąteczno-noworoczny.
Kiedyś stał tu kościół farny pw. św. Michała, zburzony w połowie XIX wieku, z imponującą wieżą kościelną.
Były głosy, by kościół odbudować, ale koszty byłyby ogromne.
Szopka na Placu po Farze.
Kolejna z „top” panoram Lublina – widok Wzgórza Zamkowego z Placu po Farze lub też dawnych murów miejskich.
Ulica Grodzka, główna oś Starego Miasta.
Rynek Starego Miasta, choinki, lampki i śnieg robią robotę.
Znane od lat ozdoby świąteczne Jarka Koziary znajdują się obecnie na ul. Złotej, kończącej się bazyliką o. Dominikanów.
Kolejna pierzeja Rynku, w oddali Wieża Trynitarska.
Lublin m.in. cebularzem stoi, ale ja akurat wielkim C. fanem nie jestem.
Najpiękniejsza, choć niekoniecznie w nocy, kamienica na Rynku czyli kamienica Konopniców z manierystycznymi zdobieniami i błękitnym kolorem elewacji.
Wychodząc poza obręb dawnych murów miejskich docieramy na Plac Katedralny. To dawne kolegium jezuickie wraz z kościołem św. Jana Chrzciciela i św. Jana Ewangelisty, który w 1805 roku stał się lubelską katedrą, a w 1992 roku archikatedrą.
Plac Króla Władysława Łokietka – tego który (gdy był jeszcze księciem) nadał Lublinowi prawa miejskie w 1317 roku. A na Placu symbol Lublina – Brama Krakowska.
Też Plac Łokietka i lubelski Ratusz, będący siedzibą prezydenta miasta i rady miasta.
Pierwotnie był tu jednak kościół o. karmelitów bosych, który spłonął na początku XIX wieku.
Starsi pamiętają jeszcze, gdy w centrum Placu Łokietka znajdowało się… rondo.
Odważna jak na połowę lat 90-tych XX wieku decyzja prezydenta Bryłowskiego by z części Krakowskiego Przedmieścia zrobić deptak zasadniczo zmieniła centrum Lublina.
Robiąc skok w bok docieram do budynku Centrum Kultury, mieszczącego się w dawnym klasztorze wizytek.
Park za Centrum Kultury, w tle jedno z największych brzydactw w centrum Lublina, czyli wieżowiec przy ul. Karłowicza.
Na rogu Krakowskiego Przedmieścia i ul. Kołłątaja stoi przepiękny Grand Hotel, zbudowany jako Kasa Przemysłowców Lubelskich na przełomie XIX i XX wieku.
Plac Litewski.
Powstanie pierwszego deptaka było przełomową decyzją. Drugą przełomową, była ta o przedłużeniu go do ul. 3 Maja i połączeniu z Placem Litewskim.
Jedyny kościół przy Placu Litewskim to ten pod wezwaniem św. Piotra i Pawła, przy którym znajduje się klasztor o. kapucynów.
Plac Litewski.
Plac Litewski. Gdzie nie ma soli, tam jest śnieg.
Plac Litewski.
Nie jest to co prawda egipski obelisk jak w centrum Rzymu, ale też ważny, bo upamiętniający Unię Lubelską z 1 lipca 1569 roku.
Plac Litewski.
W lecie są tu pokazy wodne, a w zimie marsza grają LEDy.
Uroczy zaułek tuż za ul. 3 Maja.
Przekraczając kolejne dawne linie miejskich umocnień od strony zachodniej docieramy do kościoła ewangelickiego pw. Świętej Trójcy.
Lublin ostatnimi czasy sportem stoi, mamy mistrzowskie zespoły w grach drużynowych oraz olimpijskich mistrzów, tj. Aleksandra Mirosław, o której wyczynie przypomina mural na ul. Wieniawskiej.
O ile w centrum miasta ludzi było całkiem dużo, to w Ogrodzie Saskim pustki.
Przez ponad 40 lat straszył tu Teatr w Budowie, obecnie jest tu Centrum Spotkania Kultur, a w tle Lubelskie Centrum Konferencyjne.
Al. Racławickie, główna oś wyprowadzająca ruch z centrum miasta w kierunku zachodnim.
Pomnik prezydenta Lecha Kaczyńskiego.
Wracając na północ miasta popatrzmy jeszcze na dawny szpital żydowski z XIX wieku, gdzie obecnie przychodzą na świat kolejni młodzi obywatele miasta Lublina i okolic.
„Spacer” kończymy rogatką lubartowską i dawną Jeszywas Chachmej Lublin, zbudowaną w 1930 roku wyższą szkołą talmudyczną, mającą krótką ale światową sławę. Obecnie jest tu Hotel Ilan.
Kończymy przy nowym cmentarzu żydowskim, który został straszliwie zniszczony podczas wojny, a już w późniejszych latach przecięty na pół szeroką al. Andersa.
